ქშწკგს პროსოპოგრაფია

ფაქტები

რეგისტრირებული ფაქტები51180

1925

ტიპი: ორგანიზაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, ვანო ფხალაძე იყო მარქსისტთა ორგანიზაციის ადგილობრივი კომიტეტის წევრი, ენერგიული, მტკიცე ახალგაზრდა.

1925

ტიპი: განათლება

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, ვანო ფხალაძე იყო ჭიათურის ტექნიკუმის მოწაფე.

1924

ტიპი: გარდაცვალება

ამბროსი ჭელიძე, საშინელი დევნის მიუხედავად მხოლოდ ერთხელ, 1924 წლის გაზაფხულის ბოლოს, ჩაუვარდა ჩეკას ხელში. საშინლად ნაწამები რამდენიმე დღის გადაყვანილი იყო მეტეხში, როდესაც აჯანყება მოხდა და ბოლშევიკების მსხვერპლი გახდა.

1925

ტიპი: განათლება

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, ამბროსი ჭელიძე იყო სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტი.  

1924

ტიპი: გარდაცვალება

1924 წლის აჯანყების დროს კოწია სამყურაშვილი ამხანაგებთან და მოხუც მამასთან ერთად იბრძოდა. ორივე ტყვედ ჩავარდა და ზესტაფონში გაგზავნეს იმ საშინელ ვაგონებში, სადაც 200 სხვა ტყვესთან ერთად დახოცეს.

1925

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ ცნობით, საქართველოს დაპყრობის პირველ წლებში კოწია სამყურაშვილი თბილისში მუშაობდა როგორც ახალგაზრდებს შორის, ისე მუშათა წრეებში. დევნა დაუწყეს და ჭიათურის მაღაროს მუშებთან წავიდა სამუშაოდ და ორი წელი არალეგალურად ცხოვრობდა, რადგან ჩეკა დასაჭერად ეძებდა.

1925

ტიპი: ორგანიზაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, კოწია სამყურაშვილი იყო ახალგაზრდა მარქსისტთა ორგანიზაციის აქტიური წევრი, პარტიულ მუშაობაში გაწვრთნილი ახალგაზრდა.

1925

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, კოწია სამყურაშვილი იყო ჭიათურის მაღაროს მუშის, ძველი სოციალ-დემოკრატის შვილი.

1925

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1927 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, კოწია სამყურაშვილი იყო 26 წლის, სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტი.

1925

ტიპი: ნასამართლეობა

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, პავლე სვანიძე მუშაობდა ჯერ ქუთაისში, შემდეგ – თბილისში როგორც უნივერსიტეტის სტუდენტებთან, ისე სხვადასხვა მუშათა რაიონში. ბოლოს იყო ახალგაზრდა მარქსისტთა ორგანიზაციის თბილისის კომიტეტის თავმჯდომარე და ცეკასთან დაახლოებული პირი. რამდენჯერმე დაატუსაღეს, მაგრამ ყოველთვის ახერხებდა მალე გათავისუფლებას.

1924

ტიპი: გარდაცვალება

1924 წლის აჯანყებამ პავლე სვანიძეს ციხეში მოუსწრო და ბოლშევიკი ჯალათების მსხვერპლი გახდა.

1924

ტიპი: ნასამართლეობა

პავლე სვანიძე უკანასკნელად 1924 წლის თებერვალში დაატუსაღეს, მაშინ უკვე არალეგალურად ცხოვრობდა. შემდეგ ხან ჩეკაში იყო, ხან – ციხეში.

1925

ტიპი: ორგანიზაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, პავლე სვანიძე იყო 24 წლის, სახელმწიფო უნივერსიტეტის სტუდენტი, ქუთაისის ახალგაზრდობაში ცნობილი, როგორც ახალგაზრდა მარქსისტთა წრის ერთ-ერთი ხელმძღვანელი.

1924

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1924 წლის იანვარში იუსტინე (ნიკო) შარაშიძე ამხანაგებთან ერთად პატიმრობიდან გაათავისუფლეს. მან გამოსვლისთანავე დაიწყო მუშაობა ჯერ თბილისში, შემდეგ – ჭიათურაში.

1922

ტიპი: ნასამართლეობა

1922 წლის შემოდგომის ბოლოს იუსტინე (ნიკო) შარაშიძე დაატუსაღეს და საშინლად აწამეს გატეხის მიზნით, მაგრამ მტკიცედ დახვდა ჩეკას ჯალათებს. წამებიდან რომ არაფერი გამოუვიდათ, 3 თვე საკანში ჰყავდათ პროვოკატორ სომეხთან ერთად, რომელიც ცდილობდა, რამე დაეტყუა, მაგრამ უშედეგოდ. შემდეგ კარგა ხანი ჰყავდათ ჩეკაში, ბოლოს დაავადმყოფებული საგუბერნიო ციხის საავადმყოფოში გადაიყვანეს, იქიდან კი – მეტეხში.

1922

ტიპი: თანამდებობა

1922 წლის შემოდგომიდან იუსტინე (ნიკო) შარაშიძე კვლავ უნივერსიტეტში ბრუნდება და აგრონომიული დარგის ახალგაზრდა მარქსისტთა ორგანიზაციის ხელმძღვანელი სამეულის წევრად ირჩევენ. მალე მთელი დარგის სტუდენტობის შეკავშირებას ახერხებს.

1921

ტიპი: ორგანიზაცია

1921 წლის შემოდგომიდან იუსტინე (ნიკო) შარაშიძემ სიღარიბის გამო უნივერსიტეტი დატოვა და მასწავლებლად მუშაობდა ზემო სურებში. აქაც განაგრძობდა პარტიულ მუშაობას, სხვა ამხანაგებთან ერთად ხელმძღვანელობდა ახალგაზრდა მარქისიტთა ორგანიზაციებს მთელ აღმოსავლეთ გურიაში.

1921

ტიპი: განათლება

საქართველოს ოკუპაციის, 1921 წლის, შემდეგ იუსტინე (ნიკო) შარაშიძემ სწავლა განაგრძო თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტში და მალე ჩაება რევოლუციურ მუშაობაში.

1925

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, იუსტინე (ნიკო) შარაშიძე გიმნაზიის დამთავრების შემდეგ ჯარში მსახურობდა და რესპუბლიკის თითქმის ყველა ომში მონაწილეობდა, სიმამაცეს იჩენდა, განსაკუთრებით – ბოლშევიკებთან ომში.

1925

ტიპი: ორგანიზაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, იუსტინე (ნიკო) შარაშიძე გიმნაზიის V კლასიდან იყო ახალგაზრდა მარქსისტთა ორგანიზაციის წევრი, საუკეთესო მუშაკი. მოწაფეობის დროს ქუთაისში მუშაობდა და ითვლებოდა ორგანიზაციის აქტიურ წევრად.

1925

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, იუსტინე (ნიკო) შარაშიძე იყო 24 წლის, ღარიბი დედ-მამის შვილი.

1922

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1922 წლის გაზაფხულამდე გერასიმე ფირცხალაიშვილი ბათუმში ადგილობრივი ახალგაზრდა მარქსისტული ორგანიზაციის ხელმძღვანელ ორგანოში მუშაობდა. მისი უშუალო მონაწილეობითა და ხელმძღვანელობით ჩატარდა მოსწავლე-ახალგაზრდობის რამდენიმე საპროტესტო დემონსტრაცია საოკუპაციო მთავრობის წინააღმდეგ. ამის გამო დევნა დაუწყეს და იძულებული გახდა, თბილისში გადმოსულიყო სამუშაოდ.

1925

ტიპი: პირადი ინფორმაცია

1925 წლის დეკემბრის ჟურნალ „ბრძოლაში“ (N6) დაბეჭდილი წერილის „დაღუპულ ამხანაგებს!“ მიხედვით, გერასიმე ფირცხალაიშვილი საქართველოს დაპყრობიდან მოყოლებული ახალგაზრდების მოძრაობის ერთ-ერთი საუკეთესო მონაწილე იყო, ფხიზელი, დაუზარელი.

1924

ტიპი: გარდაცვალება

1924 წლის გაზაფხულზე პეტრე დოლიძე უკანასკნელად დაატუსაღეს. გაბრაზებულმა ჩეკამ ის საშინლად აწამა და დაავადმყოფებული საგუბერნიო ციხის საავადმყოფოში გადაიყვანეს, იქიდან კი აჯანყების დღეებში სხვა ამხანაგებთან ერთად – სასაკლაოზე,

1924

ტიპი: გარდაცვალება

1924 წლის გაზაფხულზე გარდაიცვალა ალექსანდრე დოლიძე. შვილი, პეტრე დოლიძე, დასაფლავებას ვერ დაესწრო.